Als de kinderen allang zijn uitgevlogen en het onderhoud van huis en tuin te belastend begint te worden, besluiten Ria en Kees van der Linden uit Andel op zoek te gaan naar een kleinere woning. Dat betekent wel afscheid nemen van de ruime tweekapper waar ze 27 jaar met veel plezier hebben gewoond.
“Het was Ria die aangaf dat het niet meer ging”, blikt Kees terug op het moment dat het besluit viel de stap te maken naar een kleinere woning. “In de tuin werken ging steeds zwaarder, ik begon kwaaltjes te krijgen”, beaamt zij. “We hadden inmiddels al een tuinman en de badkamer was aangepast, maar toch ging het niet meer.” Op dat moment deed zich een mooie kans voor. “We hoorden dat er levensloopbestendige woningen in Andel zouden worden gebouwd. We schreven ons in voor het nieuwbouwproject en konden dit huis kopen”, zegt Kees. “Het alternatief zou een appartement met balkon zijn, maar dit past ons beter. Hier hebben we een achterom. En op ons postzegeltje – zo noemen we ons kleine tuintje – zitten we meer dan voorheen in de grote tuin bij ons oude huis!”
Opruimen
“Sommige mensen zeiden wel: ‘wat ga je nou doen, jullie wonen zo mooi!’”, lacht Ria. “Maar de huisarts vond het een verstandig besluit. Die ziet regelmatig dat de stap naar een seniorenwoning te
laat wordt gezet.” Hun knusse huis met slaapkamer en badkamer op de begane grond is een stuk kleiner dan het huis waar ze vandaan komen. Dat betekende dus flink opruimen voor de verhuizing.
“Omdat dit huis nog gebouwd moest worden, hadden we anderhalf jaar om er naartoe te leven. Dat gaf ons de tijd alles uit te zoeken en afscheid te nemen van heel veel spullen: stapels boeken, spelletjes, kaarten… ik heb het allemaal door mijn handen laten gaan, waarbij er allerlei herinneringen en emoties boven komen. Ruimen in je huis is ook meteen ruimen in je hoofd. Ik vond dat heel mooi eigenlijk.”
Afscheid van een levensfase
De eerste nachten in hun nieuwe huis hadden ze het gevoel dat ze in een vakantiehuisje zaten. “Op een gegeven moment dringt dan het besef door dat dit ons nieuwe thuis is”, vertelt Kees. “Dat doet wel iets met je hoor, ik besef meer dat we senioren zijn en dat we echt een levensfase hebben afgesloten.” Toch hebben ze geen spijt van hun beslissing. “Als die trein langskomt, moet je wel opstappen”, aldus Kees. “We zijn blij dat we deze kans hebben gegrepen, ook al hebben we afscheid moeten nemen van de fijne plek waar we zo lang hebben gewoond.” Waar ze nog niet uit zijn, is hoe ze hun verjaardagen voortaan gaan vieren. “In ons vorige huis konden we makkelijk vijftig man kwijt. We moeten maar kijken hoe we dat gaan doen, daar vinden we vast wel iets op.”